51 km Eiger ultratrail 2016 Zwitserland

Eindelijk gaat het gebeuren!

Dag 1 Donderdag 14 Juli 2016

Woensdagavond om 22:00 uur zie ik de koplampen opdoemen van trailmaatje Alex’ bolide. Na nog wat gedronken te hebben alles nog even gecheckt bij elkaar, en toen de auto ingeruimd. Afscheid nemen van mijn vrouw en kinderen is nooit makkelijk dus snel doorpakken en aan de mooie dingen denken die komen gaan. Een prima rit gehad richting het mooie Zwitserland waar we rond 11:30 uur waren nadat we ook nog een uurtje of 2 hadden geslapen op de P-plaats langs de snelweg.

Aangekomen bij Interlaken, in de buurt van Grindelwald onze eindbestemming, wordt het weer er niet beter op. Jammer, maar goed dat hoort erbij en blijkbaar zijn de voorspellingen wel beter voor Zaterdag, dé dag van de wedstrijd.

De mist veranderd in regen en de temperatuur daalt naar een graad of 7 als we aankomen bij het Mountain Hostel in Grindelwald. Herkenbaar blauw kleurtje heeft het gebouw, en de gele platen verraden dat we niet de eerste zijn. Uit de auto gestapt proberen we de richting van de Eiger te bepalen. We zagen niets……. Alleen laaghangende wolken. Nadat we de auto hadden geparkeerd zijn we naar het kraampje van Mudsweattrails (MST) gelopen waar Ingeborg achterstond en ons welkom heette. Mudsweattrails is een Nederlandse Trailrun organisatie waar Alex en ik onszelf bij aan hebben gesloten omdat dit m.n. voor mij een compleet nieuwe ervaring zou worden.Een stapel oranje hardloopshirts lag klaar waar we er beiden eentje van kregen, met een mooie tekst erop “Life is better in the mountains”. Het eerste souvenir is binnen! Zouden we het shirt dragen tijdens de wedstrijd? Nee, we moesten het eerst maar eens verdienen, waren we het beiden over eens, dus het ging netjes de tas in.

Ik voel bij mezelf in eerste instantie nog niet veel enthousiasme, ben het inmiddels gewend dat ik na een lange reis altijd moet bijkomen en moet acclimatiseren en toch niet echt vrolijk ben als ik moe ben. ( waar moet dat naartoe als je nog zo’n lange wedstrijd voor de boeg hebt zul je denken, maar dat is “anders moe” ). Links en rechts al wat bekende gezichten gezien en maar meteen de kamer opgezocht en de tassen gedropt nadat we een bedje hadden uitgekozen. Het uitzicht was ook niet echt bijzonder, alleen maar wolken en regen…….

Om 12:00 stond er een welkomstpraatje en lunch gepland in de eetzaal. Het was inmiddels al aardig druk en Marc Weening van MST nam het woord. Hij sloot na de nodige huishoudelijke afspraken af met de vraag of er nog mensen zin hadden in een wandeling. Als dat zo was dan zouden we om 14:00 uur vertrekken moesten we meteen onze wedstrijdbackpacks meenemen om aansluitend aan de wandeling in het dorp de startnummers op te halen. Daar zouden de backpacks gecontroleerd worden op de verplichte artikelen, en alleen dan zouden we het nummer op naam verstrekt krijgen. Stuk zekerheid vanuit de organisatie natuurlijk. Pfff, had helemaal geen zin in een wandeling van 4 uur zei ik tegen Alex, ik wilde slapen terwijl ik al bijna op de lunchtafel neerstreek om een tukkie te doen.13667845_10154316582583419_4742441226035513790_oFB_IMG_1468747122394Even herpakken en veel overtuigingskracht had men niet nodig om mij toch maar mee te laten gaan ondanks de weersomstandigheden. Iedereen stond buiten klaar met rugzak. Men kon hem in het busje van MST gooien om hem vervolgens om 18:00 uur in het dorp eruit te halen voor controle.Ik besloot om hem bij me te dragen, meteen weer een klein beetje training dacht ik. Ik had mijn trainingspak aan en de nieuwe sokken en Asics die ik door mijn werkgever verstrekt had gekregen.

Blij dat ik mijn rugzak en stokken bij had met wat drinken, niet blij was ik met de nieuwe sokken en schoenen, wat een oen! Was bang dat ik blaren zou lopen en ik gleed ook nog eens geregeld weg op deze asfalt-schoenen. Gelukkig kon ik met mijn bergstokken goed omhoog komen. Charissa van MST vroeg nog aan me of ik dacht dat het “Just another walk in the park” was op mijn verkeerde schoeisel haha. Daar had ik dus spijt van maar uiteindelijk mezelf goed kunnen handhaven, toch nog dik 7 km gewandeld en al ruim 500 hoogtemeters gemaakt. Prachtige stukken natuur en uitzichten, watervallen en een messcherpe afdaling, met als klapper op de vuurpijl de laatste venijnige klim richting het dorp waar we ook meteen voor werden gewaarschuwd dat we hier ook langs moesten vlak voor de finish tijdens de wedstrijd.hike donderdag 14 juli

Aangekomen in het dorp was het weer slechter geworden, onderweg gelukkig droog gehouden, maar nu regende het. Even een terras opzoeken waar we meer MST trailers zagen zitten, een pint ging er wel in. Aansluitend met zijn allen naar een sportzaak gegaan waar de tassen gecontroleerd werden en waar we het startnummer kregen, pfiewww alles klopt, “Ik ben er klaar voor!”

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Dag 2 Vrijdag 15 Juli 2016

“Rustdag”

Prima geslapen, prima douches, prima ontbijt met heerlijk brood en opgetogen mensen om me heen, beetje spierpijn van gisteren, “Chips!, ik moet taperen!” Ach vandaag lekker insmeren met FIT-balsem en een rustdagje, dus dat komt wel goed.

Het weer was nog steeds niet erg denderend maar het was droog. Alex en ik wilde de omgeving zien en als het effe kon, de “Eiger” aanschouwen. Hij was nog steeds niet zichtbaar. Eerst nog een groepsfoto gemaakt van de deelnemers en staf van MST 2016 Eigertrail. Altijd leuk.IMG_0635In het geel de crew van MST, de dames in het roze en de mannen in het oranje. “Life is better in the mountains”

Even later navraag gedaan of het wat is om naar de Eigergletscher te gaan maar dat kost ongeveer 120 euro pp!! Jeetje en nu het zo mistig is zullen we waarschijnlijk niets zien. Dan maar gebruik maken van de gondel naar “First” een plaatsje in de bergen waar we tijdens de wedstrijd ook een verzorgingspost hebben zitten. Brutaal aan Marc en Marion Groeneweg en Hans van der Vinne van MST gevraagd of we achter hen aan mochten hobbelen om naar First te gaan, dat was geen probleem. Door het dorp naar de gondel gewandeld en ingestapt, het uitzicht werd steeds minder en soms zaten we letterlijk in de wolken en hadden we een uitzicht van maximaal 10 meter, alles wit van de wolken.

Aangekomen bij Berghaus First hebben we hen bedankt voor de lift en zijn we op eigen houtje verder gaan verkennen, Marc Groeneweg had nog wat foto’s van ons gemaakt en wees ons op het deel van de route wat aan de bergwand vasthangt boven een afgrond van een paar honderd meter. Het was absoluut niet eng om eroverheen te lopen, de bewolking was namelijk zo dik dat je niet het idee had naar beneden te kunnen vallen. Inmiddels sloten ook Femke, Mathijs, Ingmar, Krista en Dennis aan. Deze kennen we al van wat eerdere trails en clinics en was het leuk hier samen een bakkie te doen in Berghaus First.

20160715_110906
Even kijken hoe stijl hij is.

20160715_120211

20160715_110954
De route van morgen!
20160715_112109
De overhang
20160715_120643
Dennis Riebeek

20160715_112332

20160715_121353Zo heel af en toe zat er een gat in de wolken waardoor de Eiger werd belicht door de zon. Een magisch gezicht was dat en leek het net een projectie.

Nadat we in de omgeving van het Berghaus wat foto’s hadden gemaakt zijn Alex en ik wat verder gaan wandelen richting de Bachalpsee waar voorheen foto’s gemaakt werden van trailers tussen 2 bergmeren door. Nu alles wit was geworden door de sneeuw zag het er heel anders uit. Even daarvoor vonden we nog een mooie plek waar veel Japanners en Koreanen foto’s aan het maken waren. Even kijken wat daar te doen was. Er liep een redelijk tamme vos die op zoek was naar eten. Japanners meenden dat hij op Cherry tomaten af zou komen, niet dus. Laat ik nu nog wat broodjes in mijn rugzak hebben met vlees. Na een paar seconden bovenwinds te gaan staan zag ik de neus van de vos al richting mij en kwam hij een stukje halen. Erg veel foto’s werden daar gemaakt, het leek de paparazzi wel. Het sneeuwde inmiddels.
13731735_961635967267462_4849081723029709990_nIMG_0397IMG_0404

Toen we verder liepen zagen we al snel de Bachalpsee opdoemen en warempel de zon begint te schijnen, meteen werd het erg warm. Ook daar nog even gewandeld en schitterende foto’s gemaakt. Al snel merkten we dat een beetje zonnebrandcrème niet gek zou zijn geweest.

CAMERA
Eindelijk zicht

CAMERAOp het moment dat we aan het einde van de middag weer in de Gondel naar beneden zaten liet de Eiger zich zien, de bewolking vertrok, triomfantelijk en bijna angstaanjagend doemde daar de Eiger op met zijn enorm steile noordwand waar in het verleden zoveel doden op zijn gevallen. Nordwand is dan ook een film die ik heb gezien en veel indruk heeft achtergelaten.

 

In de sporthal midden in het dorp ging Alex nog de gps tracker ophalen die hij als kado van zijn schoonvader mocht gaan huren. Een livetracker die continu live is, was een leuk ding. Via een app kan men in NL ons volgen. Via de chip in het startnummer kon dat ook al maar dat was alleen op de checkpoints, deze was ook thuis te volgen via een app van datasport.

Als avondeten hebben gebruik gemaakt van de pastaparty die op het plein gegeven werd, een alcoholvrij biertje. Nadat de kidsrun van start was gegaan is dan eindelijk het officiële gedeelte begonnen! Het weer werd beter, de rugzak nogmaals goed inpakken, en op tijd slapen!

CAMERA

 

DDAY

Zaterdag 16-07-2016

IMG_0541.JPG
Guten Morgen Herr Eiger!  uitzicht vanuit mijn kamer.

Ik werd om 05:00 uur wakker, gisterenavond waren we van plan om al om 20:00 uur te gaan slapen maar door de spanning en redderende kamergenoten Remco, Peter, Pim en Jorrit, werd het nog té gezellig.

Ik deed met een verhoogde hartslag de gordijnen open en de Eiger die precies vanuit mijn bed te zien was was zichtbaar en geen enkele wolk durfde in de buurt te komen. Een uniek moment aldus Alex aangezien de Eiger meestal omringt is door wolken. De sneeuw leek op poedersuiker op een oliebol, machtig! Opfrissen en de trailkleding aan. Nog even naar de eetzaal om te ontbijten, dit kon gewoon aangezien enkele atleten die 101 km liepen al om 4:45 gestart waren.

De sfeer in de eetzaal was goed, iedereen was opgewonden, ik had niet erg veel te missen, ik vond het te spannend. Het vezelrijke ontbijt kreeg ik ook niet zo goed naar binnen maar het moest, er moest immers brandstof in mijn lichaam wat 51 km ging rennen en dan hebben we het nog niet over de hoogtemeters.

Nadat het ontbijt op was alles nog een keer nagekeken, niets vergeten, hup naar buiten, met een clubje van de kamergenoten aangevuld met Stefan van Leeuwen zijn we richting de start gelopen om 06:15 uur.

Na een kwartiertje waren we op het plein waar we afgelopen dagen al eerder waren geweest, maar nu voelt het allemaal anders. Regenjassen hadden we aan aangezien de temperatuur aan de lage kant was, nog wat fotootjes maar echt ontspannen lachen kon ik niet. De 6:45 uur shift ging van start en om 07:00uur waren wij aan de beurt.

13707620_10210137167292641_8467331860637698344_n
Alex van Hedel, Stefan van Leeuwen  en ik

Een beetje naar voren wurmen tussen de deelnemers uit allerlei landen, Japanners, Amerikanen, Zuid-Koreanen, Duitsers, Zwitsers, Fransen etc. etc. om tussen de Nederlandse MST-ers te staan. Marc en Charissa van MSt juichten ons toe toen het startschot klonk, hoppa! We zijn van start! En weg is de spanning, althans nadat mijn hartslag weer in de goede zone zat. Klappende inwoners van Grindelwald juichten ons toe en daarna ebde het geluid weg. Iedereen had de stokken al uitgeklapt met zich mee en veranderde het gejuich in schoenen die over grindpaden rende en toen de eerste klim begon de tikkende stokken. Nog 25 km te gaan en het klimmen zal minder worden.

AlphaFoto_6465659 (2)

Alex raakte vrij snel achterop toen ik mijn klimritme had gevonden. Op het moment dat het wat vlakker werd begon de looppas weer. Zo wisselde het af tot het eerste checkpoint “Grosse Scheidegg”, Daar aangekomen was er van alles te eten en te drinken, pinda’s vlees, sportdrank, water, kaas, sinaasappels, banaan noem t maar op. Ik had me tegoed gedaan aan een paar bananen en de paar gels die ik al op had, vulde ik weer aan in mijn rugzak. Even daarvoor was ik mijn naamgenoot nog tegengekomen en die liet me nog even beseffen hoe dankbaar ik mijn vrouw/kinderen en mijn gezondheid moet zijn om dit allemaal mee te mogen maken. Hij zelf gaf aan dat er ook altijd gedacht werd dat hij niet goed zou kunnen lopen en zie hier! Ondertussen zag ik Alex alweer opdoemen en besloot ik op hem te wachten, hij ging ook eten en aanvullen. We hadden afgesproken beiden onze wedstrijd te lopen en als het kan met tweëen. Mocht het om een of andere reden niet goed gaan met de ander dan zouden we elkaar loslaten. Maar we konden de schitterende uitzichten alweer samen gaan delen! Op naar First, het berghotel waar we gisteren op verkenning waren geweest. Alles verliep gestaag links en rechts spreek je een keer iemand, en je geniet van de koeien met de grote bellen en de Eiger die maar zichtbaar blijft in het panorama.
Ineens waren we al bij First! Gisteren was alles een heel stuk witter dus zowel Alex als ik waren verrast dat we er al waren, dat zag er toch even anders uit. Rennend een paar 100 meter boven de grond, kwam ik daar wederom Stefan tegen die vroeg of ik een foto kon maken van hem op 40 meter lange hangbrug aan de bergwand, natuurlijk deden we dat en zo maakte hij er ook 1 van mij.img_1868

Wederom aanvullen bij Berghaus First, Stefan was alweer vooruit en Alex en ik hadden wederom wat gegeten, om zo door te gaan we zaten nu op 14 Km 2167 meter 0945 uur. Het komende stukje was even bekend want daar hadden we gisteren gelopen met de vos en de schitterende Bachalpsee, nu moesten we ertussen door, helaas geen fotograaf op dit geweldige punt maar goed dat mocht de pret niet drukken dan maak ik er zelf wel 1tje.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Het terrein werd witter en ruiger en het tempo moest omlaag aangezien het gevaarlijker werd. Het werd stijler en bij sommige stukken moest je gewoon over keien heenklimmen. Bovenop een kam was een mooi fenomeen te zien, aan de ene kan was t helder en aan de andere kant leek het alsof er een gestucte muur te zien was zo wit en zo recht maar te bleek toch echt een wolk te zijn.

CAMERA
muur van wolken

CAMERA

CAMERA
Alex

Nog een stukje en we daalden weer richting Oberläger`waar weer een verzorgingspost was op 22km en 2037m hoogte waar we om 11:30 uur arriveerden. Hier weer wat bekenden tegengekomen en daar werden we gewaarschuwd om de ergste 3 km van mijn leven, een klim van 600 meter in een afstand van 3km was toch behoorlijk steil en glad merkten we kort daarna, ploeterend en zwetend omhoog, de zon scheen fel, de schoenen doorweekt van de sneeuw modder en smeltwater en natuurlijk niet vergeten te drinken werd me steeds ingehamerd door Alex. Ook de gels eten moest gebeuren terwijl je daar op t moment zelf totaal geen behoefte aan hebt.

IMG_0562

IMG_0567
Op weg naar het hoogste punt
IMG_0568
Berghaus Faulhorn is in zicht.
13729141_10210137169252690_3749423237536866185_n
Stefan met op de achtergrond Checkpoint Faulhorn

Na een lange klim kwamen we eindelijk op het hoogste punt de Faulhorn. Op 2641 meter om 12:45 uur. Een uur voor de deadline, gelukkig dat was binnen! Op de berg weer aangevuld Cola gedronken en de reserves wederom aangevuld. Daar nog even mijn vrouw gebeld die ons op de voet volgde middels de tracker van Alex. Wat heerlijk om op zo’n geweldig punt haar stem even te horen, ook allemaal niet te bevatten dat ik daar dan eindelijk sta met uitzicht op de bergketen van de Eiger, Mönch en Jungfrau. Marc van MST stond ons op te wachten en maakten wat foto’s wat geweldig hier! Daar wil ik nog eens terug maar dan zonder tijdsdruk met mijn vrouw en kinderen als het kan.Zo lang voor getraind en toch eigenlijk best fit op de helft van de wedstrijd we mochten eindelijk gaan dalen!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Dat blije gevoel sloeg snel om naar scherpte want nu moesten we pas echt op gaan letten, alles was spiegelglad van de aangetrapte sneeuw en was het afdalen hier een hels klus. Links een bergwand en rechts een ravijn, dus meer keus had ik niet.
Op de bredere stukken ben ik toch met wat risico door de ongerepte sneeuw gaan rennen, soms was het te steil waardoor mijn ski-skills nog van pas kwamen. De sneeuw veranderde in smeltwater en werd het steeds warmer en vochtiger. Mijn drinkrugzak van 2 liter was wederom op aan het raken en heb ik me tussendoor toch gewaagd aan een stuk sneeuw in mijn mond. Gelukkig kwamen we halverwege een tappunt tegen en volgde een stuk droger gebied met losse keien en steile afdalingen. De Brienzersee met het schitterende blauwe water was prachtig om te zien vanaf 2000 meter en 33 km op de teller.

13707534_10210137170212714_7263947446870336474_n
genomen door Stefan van Leeuwen
13707629_10210137171732752_1848460998282730573_n
genomen door Stefan van Leeuwen

Ik merkte dat ik wat last begon te krijgen van mijn knieën tijdens de afdalingen en begon foutjes te maken door tijdens het lopen mijn voeten niet goed op te tillen en zodoende bijna viel als ik tegen een steen aanschopte, het werd ook lastiger om rustig te dalen als het steiler werd, hierdoor moest ik mijn tempo naar beneden gooien want anders gebeurden er ongelukken en dat kon ik niet hebben. Stefan wederom gezien en ingehaald. Hij had niet veel te missen maar dus lieten we hem gewoon lekker zijn ding doen.

Alex ging als een speer naar beneden dus ik moest hem lossen. Bij de op 1 na laatste post heb ik mijn knieën laten verzorgen door een masseur met Perskindol. Toen kwam ik er achter dat ik mijn knieën en knieholtes dus niet had ingesmeerd met sunblock! Wederom aanvullen eten drinken en Alex leek ik kwijt te zijn. Petra Eigenraam kwam ik tegen evenals Stefan die ook niet stuk te krijgen is. Ineens stond daar een opgeluchte Alex achter me, die was dus nog niet weg hij was een kleine ruimte op wezen zoeken. Op dat moment merkte ik dat ik al heel veel had gedronken maar nog steeds niet had geplast. Pffff nóg meer drinken dus? 15:35uur 36km 1980meter. Nog maar 15 km, de laatste 15 km waren wederom erg moeilijk maar nu op een andere manier, we gingen door weilanden waar je op moest letten voor enkel brekers die door de landbouwvoertuigen waren veroorzaakt, vervolgens kwamen we in zeer steile en dichtbegroeide bossen waar we daalden maar waar ook weer een pittige klim inzat. Mijn knie moest ik ontzien door tijdens de daling veel mijn stokken te gebruiken om zo de klappen op te vangen. Alex was allang niet meer in zicht die liep ergens voor mij, maar dat maakte me niet uit. Het leek wel of ik nog maar alleen was, of 1 van de laatste in dit enge moeilijke bos. Gelukkig kwam ik een vrouw tegen die hetzelfde probleem ondervond, eindelijk weer wat aanspraak. Om een hoek zaten mensen van de medische staf die ons aanspraken hoe het was en ze peilden mijn gemoedstoestand of ik niet uitgedroogd was of ernstige blessures had. Gewoon brede smile opzetten want opgeven gaan we echt niet doen! Iets later liep ik weer alleen, viel ik een keer achter een paar Duitsers meneer en mevr. Traub, die als koppel liepen. Ik kreeg een immense kramp in mijn rechterkuit. Kramp! riep ik, de Duitsers haalden hun schouders op en liepen door. Uiteindelijk heeft een Koreaan staan kijken hoe ik het zelf oploste door mijn kuit op een kei te rekken. Ik liet hem er niet door! Ik ben wel gek, anders kon die kleine Koreaan mooi deze lange Hollander naar beneden sjouwen, maar het viel allemaal mee! Wat gedronken bij een Zwitsers boertje en weer door!

AlphaFoto_6464098
Nog een paar kilometer dalen en dan zou de laatste verzorgingspost een feit zijn, dat zou betekenen vanaf dat punt nog maar 7 km.
Daar aangekomen samen met ene Brian, ook een Nederlander maar niet met MST mee. Gezellig mee lopen kletsen. Dit was zijn tweede keer. Petra was er ook maar Alex was doorgelopen zei ze, Petra’s knieën waren murw en de man van haar was daar ook om te supporteren. Stefan stond opeens ook weer achter me! Die blijft ook maar door dieselen maar lichamelijk ging het niet meer echt soepel en ook geestelijk liet te wensen over. Na wederom wat gegeten te hebben en flink wat cola naar binnen te kloeken heb ik Stefan beloofd dat ik hem naar de finish ging helpen kost wat kost. Brian zou oplopen met Petra die ook op het einde van haar latijn was.
Stefan en ik namen al snel een tempootje aan waardoor we Petra en Brian al snel achter ons moesten laten. ik had nog wel in mijn gedachten dat ik toch echt wel voor 1900 uur binnen wilde zijn. Stefan zei dat ik anders maar moest gaan maar heb hem gezegd dat ik samen finishen nog mooier vind en de tijd komt op de tweede plaats. Afwisselend powerwalking en hardlopende kwamen we aan bij de laatste snijdende klim zo’n kilometer voor de finish. Hier nog even moeten hakken en zagen om boven te komen. de zon scheen nog steeds de winkelende mensen en de mensen op de terrassen juichten Stefan en mij toe. de laatste brug werd genomen en Stefan pakte mijn hand! Samen is dan ook sámen riep hij! “Wir haben es geschafft!!” Met enorme vreugde en applaus liepen we over de finishlijn, omhelsden mekaar en Alex was net 17 minuten eerder binnengekomen dus zijn voorsprong viel nog mee!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

KnipselEen medaille in de vorm van een steen werd om onze nekken gehangen! De hele club MSTers zat te klappen wat heerlijk! We hebben het gedaan! 51km en ruim 3100 hoogtemeters in 11 uur 54 min 58 sec.
Na deze vreugde en nog een aantal andere renners binnengehaald terug naar het Mountain hostel gewandeld om zo toch wat stijvigheid tegen te gaan. Bij het hostel zaten ook de andere afstanden die al binnen waren te wachten en juichten ons binnen! Een MST biertje erbij le Bouquetain en een maaltijd. Wat een avontuur!
De volgende dag na een ontbijt afscheid genomen de spullen ingepakt en om 0900 uur weggereden terug naar mijn schatjes, mijn vrouw en drie kinderen die me na 10 uur reizen ontvingen met rozen en slingers! Ik ben hun kampioen! Hoe meer kampioen wil je worden?!

20160718_145647
De meest bijzondere medaille in mijn collectie tot nu toe, een steen van de Eiger Gletscher

hoehenprofile_def

 

Advertenties